Born in Hamburg. Lived in Sakarya as long as I can remember. I don't have a work history, a school graduation, or academic achievements. I can't hand you documents or diplomas. You've seen the photo — you've probably guessed. So let me tell you the story, so you know who I am and the questions in your head get answered. Hamburg doğumluyum. Kendimi bildim bileli Sakarya'da yaşıyorum. İş geçmişim, okul mezuniyetim, akademik başarım yok. Size elle tutulur belgeler ya da diplomalar sunamam. Fotoğrafıma baktınız zaten — tipimden anlamışsınızdır. O yüzden hikayeyi anlatayım — beni tanımanız, kafanızdaki soru işaretlerini gidermek için.

From early on my family wasn't well. My mother was the kind who helped with everything and judged every move — she couldn't let me try. My father had narcissistic traits, no empathy, loud in his anger — the kind of anger that became fists. I went inward. I developed heavy trust issues. Küçük yaşlardan itibaren ailemle aram iyi olmadı. Annem her konuda yardımcı olmaya çalışan ama beni yargılayan, bir şeyler yapmama izin vermeyen biriydi. Babam narsist özelliklere sahip, empatiden yoksun bir insandı — yapmadığım için kızar, öfkeleri çoğu zaman şiddete dönerdi. İçime kapandım. Ağır güven problemleri geliştirdim.

As a kid I felt very lost — struggling to understand people, but at the same time feeling them too much. Then I hit the streets. Then drugs. I saw good people in bad places, bad people in good ones, too many people. The money started to run out. I couldn't work because I was using. Even drinking, I was in a depression. I started selling weed to make money. I got caught. Küçük yaşlarda kendimi çok kaybolmuş hissederdim — insanları anlamakta güçlük çeken ama aynı zamanda fazlasıyla anlayan bir çocuktum. Sonra sokakla tanıştım. Sonra maddeler. Kötü yerlerde iyi insanlar, iyi yerlerde kötüleri, çok fazla insan gördüm. Belli bir süre sonra param bitmeye başladı. Bir şeyler kullandığım için çalışasım da yoktu. İçerken bile depresyondaydım. Para kazanmak için ot satmaya başladım. Yakalandım.

I couldn't see a way out. I was lost. I didn't believe I could do anything. I didn't want anything. I had no purpose, no reason to live. I just wanted to drink and not think. Hiçbir çıkış yolu göremiyordum. Kaybolmuştum. Bir şeyleri yapabileceğime inancım yoktu, bir şeyler isteme isteğim de yoktu. Amacım yoktu, yaşamak için bir nedenim yoktu. Sadece içmek ve düşünmemek istedim.

Then prison. The time I spent there, and the awareness that came after I got out — it said to me, you can do something. I started building on that. Sonrasında cezaevi. Orada geçirdiğim süreler ve çıktıktan sonraki bilincim aslında bana bir şey yapabilirsin dedi. Ben de bunun üzerine kurulmaya başladım.

I was working on a project called globalgetir — using AI to build it — and that's when I met AI agents. I wanted to build my project through them, because I was lost in a place I didn't know, and AIs that knew the work could be my rescue. Then the idea came to me: turn this system into something useful for entrepreneurs. There were companies providing AI products to businesses, but competition at the end-user level was weak. I came here. The project evolved into this vision. globalgetir diye bir proje ile uğraşırken — yapay zekayla bu projeyi geliştirmeye çalışırken — AI ajanlara rastladım. Sonrasında AI ajanlarımı geliştirip projemi onlarla yapmak istedim — çünkü hiç bilmediğim bir yerde kaybolmuştum ve işi bilen yapay zekalar bu kayboluşta kurtarıcım olabilirdi. Sonra aklıma bu sistemi girişimciler için kullanışlı bir hale getirme fikri geldi. Şirketlere AI ürünleri sağlayanlar vardı ama birinci kullanıcıda rekabet azdı. Buraya geldim. Projede böyle bir vizyona evrildim.

As for how I'm building it — I don't write code like engineers do. I work with Claude: I describe what I need, I test, I iterate, I fix. Every line so far came that way. Once funded, real engineers will come in — clean the code, harden security, do what engineers do. I'm not a technical person. But I understand what I'm told, read the parameters, analyze, draw my own path, choose. This project is the proof of that. Nasıl inşa ettiğime gelirsek — mühendisler gibi kod yazmıyorum. Claude ile çalışıyorum: ne istediğimi anlatıyorum, test ediyorum, iterasyon yapıyorum, düzeltiyorum. Şu ana kadar her satır böyle geldi. Yatırım alınca gerçek mühendisler gelecek — kodu temize çekecek, güvenliği sağlamlaştıracak, mühendislerin yaptığını yapacak. Teknik bir adam değilim. Ama anlatılanı anlarım, parametrelere bakarım, analiz yaparım, gideceğim yolu çizer ve seçerim. Bu proje bence bunun kanıtı.

When the money ran out I sold my phone. I fought to self-fund — and that's what got me here. I don't have tangible achievements or a diploma, but what I've built is proof enough to start the conversation. What I'm looking for isn't rescue — it's the right partners to scale what already works. The jump from A4 page to scale needs capital. That's what this conversation is about. Parasız kaldığım zamanlarda telefonu sattım. Kendi kendimi finanse ettim — beni buraya getirdi. Elle tutulur bir başarım veya diplomam yok, ama inşa ettiğim şey bu konuşmaya başlamaya yeter. Aradığım kurtarıcı değil — zaten çalışan şeyi ölçeklemek için doğru ortaklar. A4 kağıdından ölçeğe atlamak sermaye ister. Bu konuşma da onun için.

I want money — yes. But I'll also prove: you can do it too. That's why we're building this. The map out of life's labyrinth will be in your hand. You won't get lost. Even if you do, you'll find yourself, you'll keep going. Hitting walls is fine — get up, move. I want the youth in my situation to smile. I want the kids in tough spots to find their place in this world. Para istiyorum evet. Ama aynı zamanda kanıtlayacağım: yapabilirsiniz. Bu yüzden bunu yapıyoruz. Hayat labirentinin haritası elinizde olacak — kaybolmayacaksınız. Kaybolsanız da kendinizi bulacaksınız, yola devam edeceksiniz. Duvarlara çarpmak sorun değil — kalkın, harekete geçin. Benim durumumda olan gençlerin yüzü gülsün istiyorum. Zor durumdaki çocuklar bu düzende yerini bulabilsin istiyorum.